Gideceğini önceden söyleyecektin bana, bende hazır tutacaktım yüreğimi yanlızlığa. Öyle söz vermiştin "Bir gün gitmeye karar verirsem bunu ilk sen bileceksin" demiştin.
Şimdi ben "gidiyorum" demeden gidişinin korkunç ağarlığını taşıyorum.Aslında taşıyamıyorum ama öyle görünüyorum. Kimselere söyleyemiyorum gittiğini...
Hep en iyiydin sen aramızda bir sorun çıksa dostlarımız hep beni suçlardı "üzme onu ondan iyisini bulamazsın" derlerdi, birazcık yüzün asılsa "ne yaptı yine bizim deli oğlan " diye sorarlardı sana.Bu yüzden bilsinler istemiyorum gidişini. Sen onların gözünde hep eskisi gibi kal, hep mükemmel...
Sahi ne yaptım ben? Ne yaptımda böyle oldu sonumuz?
O akşam Boğaz'ın kıyısında rakımıza, balığımızı meze ederken "Kimse senin kadar sevmedi beni, ben alışkın değilim böyle yoğun bir sevgiye; Korkuyorum bazen, çünkü alışıyorum, alıştıkça korkum büyüyor" dediğinde anlamalıydım gideceğini...
İlk kez gözlerinde hüznü gördüm o akşam, ilk kez bakamıyordun yüzüme, bir felaketi haber verir gibiydin...
Aşık yürek öyledir işte görmez işaretleri, görsede görmemezlikten gelir. Çünkü bilirki gerçekle yüzleşirse acı çekecektir. Ve belkide "son" u beklemeden kendisi harekete geçip yok olmayı tercih edecektir. Bunu yapa bilecek gücüm yoktu benim bu yüzden görmedim, göremedim, istemedim o sözcüklerin arkasındaki anlamı bulup çıkarmayı. Soramadım sana, deşemedim, kabullenemezdim ki gitmek istediğini bunu kaldıramazdım ki...
Rakıdan son yudumu aldığımızda "Belkide" dedin ve getirmedin cümlenin sonunu. Bu kelime yüreğime bir mermi gibi saplandı ama fark ettirmedim sana, bu cümlenin sonunu biliyordum. Sen bu cümlenin sonunu sözcüklerle değil, gidişinle getirdin. Gittin cümle tamamlandı "Belkide daha fazla birbirimize bağlanmadan ayrılmalıyız"...
Yanlızlığa, sensizliğe katlanmak çok zor. Yinede suçlamıyorum seni, ne zaman çok sevdiysem, ne zaman herşeyimle sevdiysem aynı sonla karşılaştım ben. Ya aşkımı taşıyamadıkları için korkup kaçtılar yada "Dur" dediler bana, "Bu kadar çok sevme beni"... Yinede vaz geçmedim sevmekten, acıyla karşılaşacağımı bile bile sevdim, çünkü aşk'tı beni insan yapan...
Sözün kısası sevgilim, sen hiç birşey söylemeden gittin, banada veda sözcüklerini buradan yazmak kaldı. Bir gün çok seveceksin sende benim gibi, korkma, çok sevmek zarar vermez insana, yüreğini saklama kimseden, o yürek sana ait olduğu kadar aşk'ında hakkı vardır üzerinde; Yüreğini aşk'a ihanet etmeye zorlama:
Hoşcakal sevgilim ve her zaman AŞK'la kal....
İsa ÇETİN
